Ik ben Dominique.

 

Ik neem jullie even mee op mijn pad.

Als kind deed ik alles al op mijn gevoel. Ik kon moeilijk omgaan met al mijn gevoelens/emoties en wist niet wat ermee te doen. Eerder verlegen, alles naar binnen opkroppen. Mijn natuur is dan ook meer introvert.

 

Een groot deel van mijn leven is beheerst door mijn sport (wielrenner). Ook hier wou ik vanuit mijn intuitië mijn gevoel volgen. Dit lukte aardig tot er veel meer van mij werd verwacht. Ik kon veel bereiken met mijn talent. Ik stelde vragen waarom dit of dat van mij werd verwacht en deed niet blind mee. Daardoor werd ik soms aanzien als een moeilijk manneke of iemand die lui was en zijn talent vergooide. Eigenlijk wou ik gewoon dat alles klopte en dus een veilige uitleg. De ruimte voor gevoelens of emoties heeft in de sport vaak weinig plaats. Daardoor voelde het steeds alsof ik mezelf niet mocht zijn. Alsof ik mee moest doen in die harde mannelijke wereld. Heel prestatie gericht. 

Voor mij kwamen die prestaties ook als ik gewoon echt mezelf kon zijn. Speels, gevoelig en onbezonnen. Al dat plannen, serieuze en hard zijn voor jezelf paste niet echt bij mij. Precies of een groot stuk van mezelf niet erkend werd.

Door de jaren heen kreeg ik ook blessures die uiteindelijk het einde van mijn carriere betekenden. 

 

Toen besloot ik dat het genoeg was. Dat ik mezelf genoeg pijn had gedaan door zolang met fysieke pijn rond te fietsen. Toen kwam het besef dat ik eigenlijk al even in een negatieve spiraal aan het rondtoeren was. Ik benoem het zelf niet graag een depressie omdat ik niet hou van termen erop te kleven. Mijn hoofd wou wel maar mijn lichaam niet meer.

 

Mijn sport was mijn identiteit. Dus ik viel letterlijk in het zwarte gat. Want wie was ik zonder mijn sport? Deze periode is mijn ontwakening geweest. Ik heb mezelf de tijd gegeven om te rouwen. Mezelf geleerd fier te zijn op wat ik wel had gerealiseerd ipv wat niet (Wereldkampioen en olympier kan niet iedereen zeggen). Ik heb toen beseft dat er veel meer in het leven was.

Terug leren leven vanuit mijn intuitie en niet meer hoe men zei dat het moest.

Ik had mezelf beloofd enkel nog te kiezen wat voor mij klopt en wat me gelukkig maakt.

 

Doordat ik blessures had die niemand kon oplossen(ik heb gans België rondgereden voor therapie en dokters) was er geen andere keuze dan stoppen met mijn passie. Toch is er altijd dat stemmetje in mezelf geweest dat zei er zijn wel andere manieren. 

Zo ben ik zelf op het pad terecht gekomen om een fysiek lichaam anders te gaan bekijken. Meer holistisch en dus niet enkel het fysieke. Mijn lichaam wou me veel vertellen.

 

Alles wat door de jaren heen op mijn pad kwam ben ik ook aangegaan als het voor mij klopte. Wat mijn persoonlijke ontwikkeling en ontwakening wel versnelde. Ik heb dan ook veel geinvesteerd in mijn innerlijke wereld want daar ligt natuurlijk onze wijsheid, ons goud. Ik ging aan de slag met onverwerkt trauma, mama en papa stuk (hier komt onze innerlijke vrouwelijke en mannelijke energie van), innerlijk kind werk, … en dit alles komt telkens terug in een diepere laag.

 

Ik besef dat verschillende fases en processen door lopen nodig was om anderen te kunnen ondersteunen en hun processen te begrijpen. Eigenlijk kan je maar authentiek zijn voor een ander als je zelf hebt doorlopen waarover je spreekt. Zo kan je ook veilig space holden. 

 

Door mijn pad te lopen en steeds voor mijn waarheid te kiezen heb ik nu een sterke innerlijke rust. 

 

We blijven natuurlijk onderweg. 

 

Ik wil graag anderen terug in verbinding met zichzelf brengen vanuit zachtheid.

 

Liefs Dominique.

IMG_20221010_125522_955.jpg